Merhaba Numex.
Büyükada'da bir çam ağacının altında yazılan ilk satır.

Vapur

Vapurun en önündeki o tahta sıraya oturduğunda güneş daha yeni yükseliyordu. Rüzgâr sertçe yüzüne vuruyor, tuzlu deniz kokusu burnuna geliyordu. Martılar vapurun peşine takılmış, kanat çırpıp duruyordu; arkasındaki kalabalık konuşuyor, çocuklar gülüşüyordu ama o hiçbirini duymuyordu. Gözü ufuk çizgisine kilitlenmişti, elleri dizlerinin üstünde kenetlenmiş, omuzları hafifçe öne eğikti. Yıllardır kafasında taşıdığı o fikri, ilk kez bu kadar net görüyordu.

Vapur Büyükada'ya yaklaştıkça heyecanı arttı. İskele göründüğünde kalbi hızlandı; sanki altı yıllık bekleyişin hesabı o an sorulacaktı. Vapur durdu, halatlar atıldı, iskele sallandı. Ayağa kalktığında bacakları hafif titriyordu; bunun korku mu heyecan mı olduğunu kendisi de bilmiyordu. Kalabalığın arasından sıyrılıp iskeleye adımını attığında, ayağının altındaki tahtaların sesi ona bir "hoş geldin" gibi geldi.

Fayton

İskeleden çıkınca faytoncuların olduğu yere yöneldi. Atlar sabırsızca tepiniyor, faytonlar sıra sıra dizilmişti. Bir tanesine yaklaştı, sürücüyle kısa bir bakıştılar, sonra faytona bindi. Oturduğunda yaylar hafifçe gıcırdadı. Sürücü "nereye?" der gibi baktı; o da "Aya Yorgi" dedi. Kamçı şakladı, atlar yürüdü, tekerlekler Arnavut kaldırımında takırdamaya başladı.

Fayton yokuşa vurdukça çam ağaçları iki yandan geçiyor, gölgeler yüzünde kayıp gidiyordu. O an anladı: artık düşünen adam değildi, yapan adamdı. Yol, onu hayatının ilk satırına götürüyordu.

Tepe

Fayton Aya Yorgi'nin eteğinde durdu. Bundan sonrası yürünecekti. Taşlı patikayı tırmanırken nefesi hızlandı; omzundaki çantada bilgisayarın ağırlığını her adımda hissediyordu. Ama o ağırlık ona yük gibi değil, emanet gibi geliyordu.

Tepeye vardığında önünde bütün Marmara açıldı. Deniz, sabah güneşinde gümüş gibi parlıyordu; uzakta küçük adalar sise karışmıştı. Aşıklar Tepesi'nin kenarında, rüzgârın yıllarca eğip büktüğü yaşlı bir çam ağacı duruyordu. Sanki onu bekliyordu.

Ağacın dibine oturdu, sırtını gövdeye yasladı. Reçine kokusu rüzgârla karıştı. Bilgisayarı açtı. Parmakları bir an klavyenin üstünde asılı kaldı. Altı yıl boyunca kurduğu bütün cümleler, çizdiği bütün planlar o bir anın içine sığmıştı. Sonra yazdı:

merhaba numex

Ekrana baktı. Kafasının içinde altı yıldır yaşayan şey artık oradaydı, gözünün önünde duruyordu. Gülümsedi. Hayal bitmiş, iş başlamıştı.

Uzun bir gün

O günü o ağacın altında geçirdi. Güneş gökyüzünde yer değiştirdikçe çamın gölgesi de yer değiştirdi; o da gölgeyle birlikte biraz kayıp yazmaya devam etti. Rüzgâr ara sıra ekranın üstüne çam iğneleri bıraktı, martılar tepenin üstünden geçip gitti, aşağıdan denizin sesi hiç eksik olmadı.

Durmadan yazdı. Yıllardır biriken her düşünce, her "şöyle olsa" tek tek satırlara döküldü. Bir şey çalışmadığında sinirlenmedi; denize bakıp nefes aldı, sonra yeniden denedi. Saatlerin nasıl geçtiğini fark etmedi. Bir ara başını kaldırdığında güneşin Marmara'ya doğru alçalmaya başladığını gördü.

Akşamüstü işi toparladığında ekranda artık bir fikir değil, çalışan bir başlangıç vardı. Bilgisayarı kapattı, tepeden aşağıdaki koya indi ve kendini denize bıraktı. Serin su bütün günün yorgunluğunu aldı götürdü. Bir süre sırtüstü yattı, gökyüzüne baktı. İçinde ne korku vardı ne telaş; sadece derin bir huzur.

Numex aile

Denizden çıkınca yeniden tepeye, o çam ağacının altına döndü. Güneş batıyordu, gökyüzü turuncudan mora dönüyordu. Bilgisayarı bir kez daha açtı. O günü kapatmadan önce son bir satır yazdı:

numex aile

"Bitti" yazmadı, "tamam" yazmadı. Çünkü o an bir şeyi fark etmişti: bu iş tek başına yürüyecek bir şey değildi. Etrafında toplanacak, birlikte büyütecek insanlarla anlam kazanacaktı. O iki kelime hem o günün vedası hem de bir sözdü: bugün burada başladı, ama bu bir ailenin işi.

Dönüş vapurunda yine en öne oturdu. Bu kez rüzgâr yüzüne sert değil, yumuşak vuruyordu. Karşıda İstanbul'un ışıkları birer birer yanıyordu. Sabah giderken kafasında bir fikir vardı; akşam dönerken elinde bir başlangıç, kalbinde bir aile.